Olayı duyduğum andan itibaren dağıldım, kabullenemiyorum, affedemiyorum. Hala deli gibi haberlere bakıyorum yarım saatte bir, Belki içimi soğutacak bir şey okurum diye. Sanki Özgecan ölmedi de , iyileşecek haberini alacağım. Katillerin yakalandığını duymak içimi rahatlatır sanmıştım. Öyle olmadı .
Bu toprakların kadınlarının ne çok travması varmış meğer. Özgecan hepimizin bilinçaltında yaşadığı korkuların ve baskıların ortaya çıkmasını sağladı. Ve ne acı ki hepimiz mağdurmuşuz. Ben kendi adıma şunu fark ettim ; asla özgür olmamışım. Hep bu korkularla kendimi kısıtlamışım. ( Yalnız taksiye binme, geç saatlerde dışarıda yalnız kalma vs) yazık ki korkularımda da haklıymışım, .Şu anda en büyük travmam kızım. Onu nasıl koruyacağımı bilemiyorum ve gerçekten gelecek konusunda endişeliyim. Bunun sosyolojik olarak hesaplanmış bir süresi var mıdır bilmiyorum ama bir toplumun belli bir konuda , bugün harekete geçse dahi düzelmesi on yıllar alır diye düşünüyorum. Bizim çocuklarımız da bizim yaşadıklarımızı yaşayacaklar korkarım ki.
Özgecan' a yapılanın tartışılacak bir yanı yok zaten ama hiçbir insanın bir diğerinin, hayatını korkularla yaşamasına sebep olmaya hakkı olmadığını anlayacak erkeklerin yüzdesi nedir sizce?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder